2 weken voordat Pien overleed moesten we bij de internist op controle komen. (zo'n drie weken na de laatste bestraling)
De internist was optimistisch, want de tumorcellen in het bloed waren sterk gedaald.
Maar Pien vertelde dat ze knobbeltjes ontdekt had onder haar andere oksel.
Op slag was het optimisme weg.
Er werd voor drie dagen later een afspraak gemaakt bij de röntgenafdeling.
Gedurende deze drie dagen begon Pien te hoesten en werd misselijk.
Ze dacht zelf aan een zware griep, zoals ze die ook tijdens de bestraling had gehad.
Terwijl Pien röntgenfoto's liet maken ben ik naar de internist gegaan en verteld van de 'griep'.
De internist wilde haar dezelfde dag zien, maar moest s'middags voor een vergadering weg.
Op de röntgenafdeling liep het mis, men wilde foto's maken van de bestraalde borst.
Pien zei dat ze van de andere borst foto's moesten
maken en zonder te waarschuwen hebben ze de borst waarin de tumor zat vastgeklemd.
Pien verging van de pijn (vanwege de tumor en omdat het nog steeds verbrand was) Vervolgens hebben ze Pien een tijdje laten zitten om vervolgens te zeggen dat ze toch de verkeerde borst hadden. Vervolgen hebben ze de goede foto's gemaakt.
Pien was helemaal over de rooie.
Maar het was daardoor al te laat geworden om nog langs de internist te gaan.
Maar die liet ons weten dat we drie dagen later bij haar langs moesten komen. (dit was op een vrijdag)
Pien voelde zich steeds zieker, maar ja de griep had haar goed te pakken.
Die vrijdag naar de internist.
Pien vertelde over haar misselijkheid, pijn in haar buik en hoofdpijn.
De internist vertelde dat de röntgenfoto's inderdaad uitzaaiingen hadden geconstateerd en dat de pijn in haar buik wel eens ook uitzaaiingen kunnen zijn op haar eierstokken.
Ze vertelde ons dat afhankelijk van hoe men e.e.a. nog onder controle kon houden Pien nog enkele maanden tot een paar jaar te leven had.
Dezelfde dag moest ze een echo laten maken en bij de gynaecoloog langs komen.
Deze arts vertelde dat er twee tumoren op haar eierstok zaten.
Ook werd voor dinsdag daarna een afspraak gemaakt  voor een CT-scan en voor woensdag een afspraak met een gynaecoloog-oncoloog.
En voor de vrijdag daarna moesten we bij de internist voor de uitslag langskomen.
Thuis aangekomen vertelde Pien me dat ze het gevoel had dat het eerder maanden dan jaren zou kunnen zijn en of ik een euthanasieverklaring wilde regelen.
Ik heb toen gelijk de NVVE gebeld en ze zouden e.e.a. opsturen.
Pien wilde niet stikken.

Dinsdag vertelde Pien dat ze het niet zag zitten om elke keer naar het ziekenhuis te gaan.
Ik heb de internist gebeld en ze stelde voor om Pien tijdelijk op te nemen voor onderzoek en eventuele behandeling.
Pien was opgelucht en wilde dit gelijk.
We zijn naar het ziekenhuis gegaan en heb Pien in een rolstoel gezet. (zo zwak was ze al geworden.)
Die middag hebben ze de CT- scan gemaakt en ben bij haar gebleven.
Aan het eind van de dag kwam de internist met gevolg langs
Ze heeft even met Pien gepraat en dacht aan een ontsteking (zie je wel griep)
Woensdag langs de gynaecoloog voor onderzoek, daarna nog samen gezellig beneden samen een kopje koffie gedronken.
Eenmaal weer op de afdeling kwamen we de internist tegen en vroeg of ze ons om half vier kon spreken.
Ik ben snel naar huis gereden om een vriendin te bellen dat ze niet op bezoek kon komen, omdat de internist ons wilde spreken.
Direct weer naar het ziekenhuis.
Pien was apart gezet.  Dit is niet best Ron, zei ze nog.

De internist kwam langs en vertelde dat ze slecht nieuws had:  De leverfunctie was zo goed als uitgeschakeld en ze had nog
1 a 2 weken te leven. Pien vroeg of ze naar huis mocht om bij mij en haar beestjes ze zijn.
Dit was goed en men zou snel een bed en verzorging regelen.
Pien had al zuurstof en vroeg of ze dit thuis ook kon krijgen.
Het was niet echt nodig omdat het psychisch was maar ze wilde het wel regelen.
Ik heb haar gevraagd of ze dan al de laatste longfoto's bekeken had.
Nee want dat was niet belangrijk meer gezien haar lever.
Pien vroeg 'hoe staan jullie tegenover euthanasie' En het antwoord was 'dat is niet van toepassing want door haar lever zou ze steeds vaker gaan slapen om op een keer niet meer wakker te worden.
Pien zei dat ze daar blij om was.
S'avonds ben ik naar huis gegaan om e.e.a. te regelen zodat ze naar huis kon komen.
De volgende ochtend hield ik het niet meer uit thuis en trok mijn jas aan om naar het ziekenhuis te gaan.
Op dat moment belde het ziekenhuis me op om snel naar Pien te komen omdat het slecht ging.
Ik was omstreeks 11 uur in het ziekenhuis liep naar de balie en vroeg of ik bij Pien kon. Geen reactie en zei laat maar en ben de kamer ingelopen.
Tot mijn verbazing lag Pien rustig wat te drinken en zei me gedag.
We hebben gezellig zitten kletsen, niets aan de hand.
Ik sprak de afdelingsarts (of zoiets) en hij vroeg mij of ik vond dat Pien nog naar huis moest worden gebracht.
Ik zei als ze nog enkele dagen had wil ik haar thuis verzorgen. Dus men ging door met alles voor te bereiden.
Rond 12 uur begon Pien zichtbaar achteruit te gaan, kreeg het benauwder en viel steeds vaker in slaap.

De internist kwam lang en vertelde dat het snel over zou zijn.
Ik vroeg haar of ze wat aan de pijn konden doen want ze had het zo slecht.
De internist zei dat ze dan aan het infuus moest en morfine zou krijgen, maar daardoor al snel in een levercoma zou raken.
Ik heb daarmee ingestemd omdat het duidelijk was dat het snel afgelopen zou zijn.

Ik denk dat rond half een het infuus werd aangesloten.
Ik heb geen tijden meer maar er kwamen 4 helse uren.
Elke keer kwam Pien door de morfine en pijn heen en riep
'help me, help me maak er een einde aan'
(god, wat had ze het benauwd)
Niet een keer maar verschillende keren. Ik heb in paniek gesmeekt om er een einde aan te maken en alle verantwoordelijkheid op me te nemen.
Op de momenten dat ik alleen met Pien was heb ik nog naar de apparatuur gekeken en als in zeker wist hoe het werkte had ik ingegrepen.
Maar ik was zo bang dat ik het verkeerd zou doen en Pien nog meer pijn zou  krijgen.
Pas toen Pien smeekte om geholpen te worden, werd mij verteld dat het ziekenhuis principieel tegen euthanasie was.
Elke keer kwam zo'n trut van een assistent-internist(of zoiets) langs en stond dan een beetje apathisch te kijken.
Zei ze heb je pijn?  laat je maar gaan. Riep Pien dat wil ik, maar het lukt niet, help me.

Gedurende deze uren is elke keer de morfine verhoogd slaapmiddelen toegevoegd, maar het hielp gewoon niet.

Pas om 5 uur kwam de internist zelf weer kijken en vroeg aan mij hoe het ging.
Ik vertelde hoe  k... het ging en nogmaals gevraagd haar te helpen.
Toen werd er besloten de morfine naar 200 te verhogen en via het infuus werd een 'middel' toegediend om de hersenen rustig te krijgen (Het nadeel van morfine is dat je waanbeelden en nachtmerries kan krijgen)
Het is Pien toen gelukt om in te slapen Bij haar laatste adem gingen haar ogen half open alsof ze me aankeek.
Ik heb nog tegen haar gezegd 'ik ben zo blij dat het over voor je is'.

'Welterusten liefje'.